Oznacza to, że w każdym momencie możemy jednoznacznie określić stan własności podmiotu gospodarującego. Z kolei trzeci aksjomat tyczy się wymian, których dokonuje podmiot gospodarujący podczas działalności. Zastrzega się, że możemy dobitnie określić transakcję, która sprawia modyfikację w zbiorze własności należącym do podmiotu gospodarującego, czyli możliwe jest identyfikowanie związków przyczynowo-skutkowych przejawiających się w procesach konwersji obiektów związanych z działalnością gospodarczą. Wymienione trzy aksjomaty są wystarczające do przypisania miary obiektom i rozwinięcia teorii pomiaru ekonomicznego w podmiotach gospodarujących. Y. Ijiri zrobił jeszcze jeden ważny krok w dziedzinie teorii rachunkowości, a mianowicie uznał, że program kadrowy ani żadna teoria naukowa dotycząca pomiaru nie może się prawidłowo rozwijać bez skonkretyzowania celu, dla którego dokonuje się pomiarów. W rzeczywistości sytuacja nie jest tak prosta, ponieważ rachunkowość istniała praktycznie od stuleci, a sfor­mułowanie rachunkowości jako edukacji miało miejsce dopiero w XX wieku.